در موکب مولا امیرالمومنین «ع» هر خادم، سربازی‌ست در رکاب مولا علی«ع» و هر زائر، عاشقی‌ست در مسیر کربلا

در دل گرمای مهران که آفتاب سوزان و خاک تشنه از زائران استقبال می‌کند ، موکب مولا امیرالمؤمنین «ع»چون سایه‌ای از رحمت و عشق، مأمن خستگان راه می‌شود.

اینجا، خدمت‌رسانی نه وظیفه که عبادت است؛ نه کار که کرامت است. هر قطره‌ی عرقی که از پیشانی خادمان می‌چکد، گویی مهر تأیید بر عشق بی‌پایان به اهل بیت علیهم‌السلام است.

در موکب مولا امیرالمومنین «ع»، واژه‌ها رنگی دیگر دارند. “خسته نباشید” یعنی ؛خوش آمدی ای زائر عشق، و “بفرما” یعنی ؛ دل ما فدای قدم‌هایت.

خادمان با دل‌هایی لبریز از محبت، نان و آب را نه به رسم مهمان‌نوازی، که به رسم عاشقی تقدیم می‌کنند. اینجا، هر لیوان آب خنک در گرمای مهران، طراوتی از کوثر است؛ هر لقمه‌ی نان، برکتی از سفره‌ی حضرت زهرا سلام‌الله‌علیهاست.

خادمان این موکب بی‌هیچ چشم‌داشتی، تنها برای رضای خدا و عشق به امام حسین علیه‌السلام، زائران را خدمت می‌کنند.

اینجا، معنویت در عمل جاری‌ست؛ نماز اول وقت، ذکر لب‌ها، و اشک‌هایی که بی‌صدا در گوشه‌ی چادرها جاری می‌شود، همه نشان از دل‌هایی دارد که به آسمان گره خورده‌اند.

موکب مولا امیرالمومنین «ع»، نه فقط مکانی برای استراحت، که مدرسه‌ای‌ست برای تربیت دل‌ها. اینجا، ولایت در عمل معنا می‌شود؛ هر خادم، سربازی‌ست در رکاب علی علیه‌السلام، و هر زائر، عاشقی‌ست در مسیر کربلا. مهران، با تمام سختی‌هایش، به برکت این موکب های مردمی، به قطعه‌ای از بهشت بدل شده است.